Dołącz do czytelników
Brak wyników

Rowery

12 lipca 2019

NR 32 (Lipiec 2019)

Geometria rowerów szosowych

0 144

Wśród współczesnych szosówek można wyróżnić przynajmniej trzy wyraźne podkategorie: modele wyścigowe o klasycznej budowie ramy (w teorii lepsze w górach), wyścigowe o konstrukcji aerodynamicznej (w teorii lepsze dla sprinterów) oraz modele długodystansowe (endurance). W przeciwieństwie do MTB bez amortyzacji tylnego koła (patrz bB#6/2019) odsetek tańszych modeli ze złagodzoną geometrią, przyjaźniejszą początkującym użytkownikom jest porównywalny do stosunkowo niedrogich rowerów oferujących wyścigowe pozycję i charakter. Z drugiej strony, w sprzedaży jest też dużo bardzo drogich rowerów oferujących mało wyścigową, ale za to bardzo komfortową geometrię długodystansową.

Z naszej bazy wybraliśmy 56 szosówek testowanych przez nas w ostatnich trzech sezonach. Pod uwagę wzięliśmy tylko modele w porównywalnych rozmiarach (M i L). Wytypowane maszyny rozdzieliliśmy między trzy wymienione wyżej kategorie, kierując się wskazaniami producentów. Dla każdej grupy zebraliśmy wszystkie parametry opisujące geometrię roweru, a następnie wyliczyliśmy wartości średnie. Okazało się, że uśrednione wyniki dla rowerów wyścigowych o klasycznej konstrukcji ramy oraz tych aerodynamicznych są dla większości parametrów właściwie takie same, dlatego zdecydowaliśmy połączyć je w jedną kategorię maszyn wyścigowych, opisując tylko nieliczne różnice. 

Nie zepsujemy suspensu, pisząc już teraz, że parametry rowerów wyścigowych i długodystansowych się różnią. Tego się spodziewaliśmy, ale celem naszego zestawienia jest pokazanie, jakie są obecnie standardy dla obu klas. Uwidaczniają największe różnice między klasami, dzięki nim przybliżamy, jaki mają wpływ na charakter roweru, efektywność i komfort jazdy. Świadomy zakup powinien opierać się na rzetelnej analizie poniższych danych i wyborze roweru, którego charakter będzie najbardziej odpowiadał realnym potrzebom użytkownika. 

W bB#5/2019 opublikowaliśmy artykuł o tym co i w jaki sposób mierzymy oraz dlaczego nie bazujemy na danych producentów.

DŁUGOŚĆ RURY PODSIODŁOWEJ

Historycznie jeden z kluczowych parametrów, ponieważ stanowił kryterium doboru rozmiaru ramy. Jednak odkąd w rowerach szosowych zaczęła się era ram slopingowych, przestał dobrze pełnić tę funkcję. Wystarczy spojrzeć na dane. W naszym badaniu wzięliśmy pod uwagę tylko rowery w rozmiarach odpowiednich dla użytkowników o wzroście mniej więcej od 175 do 190 cm, odnotowana różnica między skrajnymi długościami podsiodłówek wśród tych rowerów wynosi aż 80 mm. Sugerowałoby to, że rower Giant Contend SL2 Disc z najniższą rurą podsiodłową (475 mm) od roweru Kross Vento 8.0 z najdłuższą podsiodłówką 
(555 mm) dzieli różnica nawet czterech rozmiarów. Kiedy jednak w obu porównamy długość górnej rury, okaże się, że jest bardzo podobna (odpowiednio 550 i 559 mm), co oznacza, że oba rowery będą dobre dla kolarza o wzroście ok. 180 cm. Tak duże różnice wynikają właśnie ze slopingu ramy, czyli kąta, pod jakim opada górna rura ramy. Im jest on większy, tym krótsza jest podsiodłówka, ale nie musi to wpływać na długość górnej rury, ponieważ można to modyfikować stopniem wysunięcia siodła. Jednoznacznie dowodzi to, że dobór roweru czy porównywanie rowerów różnych marek tylko na podstawie długości rury podsiodłowej jest niewłaściwe. W tym miejscu nasze statystyki ujawniają też ciekawostkę: że dzisiaj długość rury podsiodłowej w pewnym stopniu powiązana jest z charakterem roweru. Maszyny typu endurance statystycznie mają wyraźnie niższe podsiodłówki przy stosunkowo niewiele krótszych górnych rurach (patrz następny akapit), a to oznacza znacznie większy sloping niż w ramach wyścigowych. 
 


DŁUGOŚĆ GÓRNEJ RURY

Długość górnej rury jest parametrem, którym powinniśmy się posługiwać, dobierając rozmiar roweru, a także rozstrzygając między rozważanymi do zakupu rowerami. W pewnym stopniu determinuje ona również przeznaczenie roweru, ponieważ im dłuższa górna rura, tym rower charakteryzuje się niższą, wyścigową pozycją. W rowerach typu endurance, w których dba się także o komfort jazdy, górna rura jest krótsza, aby pozycja, jaką przyjmuje kolarz, była trochę swobodniejsza i bardziej wyprostowana. Dlatego nie zaskakuje fakt, że wśród modeli z najkrótszą górną rurą odnotowaliśmy głównie konstrukcje długodystansowe: Canyon Endurace, Cannondale Synapse czy Lapierre Auddacio. Ale znalazł się wśród nich również Look 795 Blade RS Disc – ewidentnie wyścigowa maszyna aero. Stosunkowo krótka górna rura w tym rowerze wynika z bardzo stromego kąta podsiodłowego i „przesunięcia” pozycji kolarza do przodu. Można się o tym przekonać, patrząc na zasięg ramy. Jego wartość ściśle odpowiada średniemu parametrowi dla maszyn wyścigowych. Ten przykład wyraźnie pokazuje, że parametrów geometrii nie można rozpatrywać w oderwaniu od innych, ponieważ wzajemnie od siebie zależą i wspólnie decydują o osobowości roweru. Wśród maszyn wyścigowych rowery aero mają statystycznie o 6 mm dłuższą górną rurę niż te na klasycznych ramach, dlatego nie zaskoczył nas fakt, że wśród najdłuższych ram znalazły się konstrukcje aero: Specialized Venge, Giant Propel czy Scott Foil. Pozwalają one silnie rozpłaszczyć się za kierownicą w aerodynamicznej pozycji. Jednak również wśród modeli o konwencjonalnej budowie odnotowaliśmy sporo im podobnych, np. Canyon Ultimate, Specialized Tarmac czy B’TWIN Ultra CF.
 


ZASIĘG RAMY (REACH)

Parametr określający długość przedniej części ramy, od osi suportu do główki. Wraz z wysokością, opisaną w kolejnym akapicie, określa proporcje ramy i w dużym stopniu decyduje o charakterze roweru. Ramy wyścigowe mają długi przód, aby kolarz miał miejsce na przyjęcie niskiej, aerodynamicznej sylwetki. Statystycznie w rowerach aero jest dłuższy o 5 mm niż w klasycznych ścigaczach, chociaż w naszej bazie najdłuższe przody odnotowaliśmy zarówno wśród rowerów aero Specialized Venge, jak i wśród klasycznych: Kellys URC 70, Canyon Ultimate czy Corratec CCT. Nasze statystyki wyraźnie wskazują, że w rowerach długodystansowych przednia część ramy jest wyraźnie krótsza. Mniejszy zasięg prostuje sylwetkę, czyni ją mniej aerodynamiczną, ale bardziej wygodną, bo niewymagającą mocnego zginania pleców i bioder. Dlatego jako oczywistość przyjmujemy fakt, że pierwsze 11 wyników na naszej liście należy do rowerów z kategorii enudrance.
 


WYSOKOŚĆ RAMY (STACK)

Ramy wyścigowe są niższe i jest to podyktowane wymogami zarówno lepszej aerodynamiki, jak i obniżenia środka ciężkości, co zapewnia lepszą manewrowość przy dużych prędkościach. Dlatego najniższe ramy odnotowaliśmy tylko wśród maszyn wyścigowych: Fuji Supreme Disc, Kross Vento 6.0, Kellys URC 70 czy Look 795 Blade RS. W rowerach typu endurance główka ramy jest statystycznie wyższa, gdyż pozwala to uzyskać wygodniejszą pozycję. Dlatego wśród modeli z najwyższą ramą znalazły się rowery długodystansowe: Fuji Gran Fondo, Cube Attain czy Canyon Endurace.
 


WSPÓŁCZYNNIK POZYCJI

Parametr ten określa proporcje ramy (stosunek jej wysokości do zasięgu) i bardzo obrazowo odkrywa charakter roweru. Im niższa wartość, tym rama wymusza niższą i zagiętą do przodu, a więc aerodynamiczną pozycję. Efektywną, ale także bardziej wymagającą dla użytkownika. Wartość poniżej 1,45 określa maszyny o geometrii ściśle wyścigowej. W naszych statystykach średnia dla maszyn wyścigowych jest na granicy tego przed...

Pozostałe 70% treści dostępne jest tylko dla Prenumeratorów

Co zyskasz, kupując prenumeratę?
  • 10 wydań czasopisma "bikeBoard"
  • Dodatkowe artykuły niepublikowane w formie papierowej
  • Dostęp do wszystkich archiwalnych wydań magazynu oraz dodatków specjalnych...
  • ...i wiele więcej!
Sprawdź

Przypisy