Przejechaliśmy Transalp. Ostatni odcinek, ze względu na swój wybitnie zjazdowy charakter miał być naszym atutem. Wiedzieliśmy, że ostatniego dnia musimy być ostrożni, jednak i tak sądziliśmy, że etap, na którym podjazdów jest tyko 1400 metrów, a zjazdów ponad 2700 pozwoli nam uzyskać lepszą nić zwykle notę.
Wszystko potoczyła się nieco inaczej, ale zacznijmy od początku. Poranek w Andalo, wstajemy jak zwykle nieco po 6 i udajemy się na śniadanie. Po śniadaniu odbieramy rowery z depozytu, aby dokonać codziennego przeglądu i smarowania. Załatwienie tego wieczorem jest zawsze nieco problematyczne, bo parkingi dla rowerów są na ogół oddalone od obozowiska.
Okazuje się, że mam spory problem z hamulcami. Ostatnie etapy bardzo mocno uszczupliły spory zapas okładzin. Udaje mi się jednak wybrać kilka w miarę dobrych sztuk, montuję je i ruszamy na start.
Na początku etapu po krótkich podjeździe i zjeździe następuje ponad około 1200 metrowy uphill. Jedyny istotny podjazd tego etapu i zarazem ostatni fragment Transalpu prowadzący pod górę. Cieszy nas to. Jedziemy równo, ale nie mamy takiego tempa jak na pierwszym podjeździe dzień wcześniej, który pojechaliśmy bardzo mocno. Na szczycie naszym oczom ukazuje się majaczące w dole jezioro Garda, będące celem naszej przejażdżki i oznaczające dla nas pokonanie Alp.
Zanim wpadniemy na ostatni prosty odcinek, którym dojedziemy do Riva del Garda, czeka nas jeszcze najbardziej stromy zjazd Transalpu: ponad 800 metrów róznicy poziomów na zaledwie 3 kilometrach. Jest stromo, kamieniście, a na dodatek ślisko ze względu na padający wczoraj deszcz. Ponieważ nie udało nam się uzyskać dobrej pozycji na podjeździe, zjazd zaczynamy niestety wśród rowerzystów pieszych. Jak okiem sięgnąć przed nami ciągnie się sznur sprowadzających rowery. To się musiało tak skończyć. Piękny singletrack, przy tej ilości osób zmienił się w pieszy singletrack. Wystarczy, że znajdzie się jedna osoba która boi się jechać, a korek gotowy.
Po pewnym czasie udaje nam się wysforować na niezłą pozycję i wsiadamy na rumaki. Szlak jest trudny ale zabawa przednia. W tym momencie zaczynają się jednak problemy. Czuję, że szybko uporałem się z resztkami okładzin hamulcowych. Nagle zupełnie zapada mi się klamka w tylnym heblu, którego nadużywałem starając się oszczędzić przód na najtrudniejsze odcinki. Do końca dnia, mój tylny hamulec pozostanie tylko atrapą.
Zjazd nadal jest stromy i kamienisty, ale spokojnie byśmy go przejechali, to jest właśnie ten odcinek z którym wiązaliśmy największe nadzieje, trzeba spróbować jechać. Tomek jest z przodu, ja staram się ostrożnie przebyć poszczególne odcinki zjazdu. Często muszę jednak prowadzić rower w dół. Okazuje się że mojej jazdy i tak jest zbyt dużo. Tym razem przedni, wykonujący całą pracę hamulec zaczyna tracić skuteczność. Każde dotknięcie klamki wiąże się z przeraźliwym skrzeczeniem, klocki zużyte są już chyba do zera, czuję narastający smród. Boję się, że przy takiej jeździe zupełnie zagotuję hempla i nagle okaże się że także przednia klamaka zapadnie się zupełnie. Tomek czeka kawałek niżej, ustalamy że jedynym ratunkiem jest przełożenie przedniego hamulca z jego roweru do mnie. Moja tarcza jest już prawie całkiem spalona. Aby zmienić hamulec musimy schłodzić go izotonikiem z bidonów. Hamulec jest tak nagrzany, że płyn wrze nie tylko przy zetknięciu z tarczą i tłokiem, ale także w kontakcie z amortyzatorem. Szybko przekładamy do mnie przedni hamulec Tomka, teraz na 2 riderów i 2 rowery mamy po jednym hamulcu. Zjazdu jeszcze sporo, teraz przed nami stromy asfalt. Jedziemy, ale czujemy, że hamulce nie wyrabiają. Często musimy robić przerwy na chłodzenie, a najbardziej strome odcinki sprowadzamy, bo boimy się nagłego zagotowania hampli. W końcu żaden z nas nie ma na pokładzie „drugiego” hamulca. Nasza strata jest już tak duża, że kwestia wyniku przestaje nas już interesować.
Co prawda bez hamulców, ale jesteśmy cali i przy rozważnej jeździe mamy ogromną szansę ukończyć wyścig. Nagle dostrzegamy krążący poniżej nas helikopter.
- Oho, ktoś z naszych
Z helikoptera na linach opuszcza się dwóch ratowników. Gdy docieramy do miejsca zdarzenia, droga jest zablokowana. Ratownicy opatrują bikera, który zaliczył konkretny szlif po skale. Na miejscu stoi powiększająca się grupka uczestników, którzy nie są puszczani w dalszą trasę, z dołu jedzie terenowa karetka. Gdy zabierze ona poszkodowanego w miejsce, gdzie będzie mógł podjąć go helikopter ruszamy w trasę. Na Transalpie nie mówi się głośno o wypadkach, temat ten nie jest podnoszony na codziennych wieczornych spotkaniach poza ogólnymi prośbami o ostrożność. Wypadki jednak się zdarzają. W miarę upływu tygodnia w obozie widać coraz więcej osób z opatrunkami lub szlifami na ciele, gdzieniegdzie kręci się ktoś z gipsem. Codziennie wśród osób które znikają z listy sklasyfikowanych może być ktoś został zabrany do szpitala.
Jedziemy dalej, docieramy do końca stromego szutru na którym miało miejsce zdarzenie  i wpadamy na ostatni 25 kilometrowy odcinek. Już prawie płaski z nielicznymi podjazdami. Od tej pory będziemy już mogli cały czas jechać na rowerach. Ciśniemy zmieniając się na prowadzeniu, siły dodaje nam świadomość, że zaraz będziemy na mecie najcięższego wyścigu rowerowego świata. Pod koniec do naszego „pociągu” przyłącza się jeszcze jeden team. Jak na całym Transalpie, obsługa wraz policją zabezpiecza każde skrzyżowanie. Zatrzymują ruch aby rowerzyści mogli przejechać na pełnym speedzie. Widzisz, że „cały świat zatrzymuje się, bo ty jedziesz”, w euforii wpadamy na metę. Przejechaliśmy!!!
Na szyjach wieszają nam medale, na sobie mamy stroje supermanów, którymi wzbudzamy aplauz i uciechę publiczności. Niewiele myśląc pakujemy wskakujemy w pełnym rynsztunku do jeziora, aby schłodzić się po tygodniu zmagań z Alpami.
Cieszymy się wspólnie z chłopakami z MTB4fun i Riko Bross, z którymi wspólnie przeżywaliśmy trudy i radości wyścigu.
Wieczorem ostatnia dekoracja zwycięzców. Cieszy się nie tylko czołówka, ale także wszyscy, którzy ukończyli wyścig. Każdy z nich dostaje koszulkę Transalp Finisher. Zgodnie stwierdzamy, że są to najdroższe i okupione największym wysiłkiem koszulki jakie kiedykolwiek mieliśmy i mieć będziemy. Radocha i satysfakcja są jednak ogromne. Dołączają do nas chłopai z MTB Tremalzo i Eski, którzy zajęli znacznie lepsze lokat y w generalce. Rozdanie nagród przeradza się w szaloną bibę, która trwa do późnych (jak na nagromadzone zmęczenie) godzin nocnych. Trochę żałujemy że w Polsce bikerzy nie potrafią wyluzować się po wyścigu i wspólnie dobrze się zabawić.
W niedzielę rano, wstajemy lekko zmęczeni i zaczynamy zwijać manatki, uczestnicy rozjeżdżają się, my zostajemy jeszcze na kilka dni nad Gardą aby odpocząć po wyścigu. Gdy nieco ochłoniemy, na pewno napiszemy jeszcze kilka słów.

Pozdr i dzięki za uwagę
RIva del Garda, 26.07.2009, 10:15
Bartek

Jak co dzień, wystartowaliśmy przy dźwiękach "Highway to Hell" i rozpoczęliśmy kolejny z morderczych transalpowych podjazdów. Tym razem wspinaliśmy się z  900 na 2000 metrów. Widoki na górze zapierały dech w piersiach. Po osiągnięciu Kreuzjoch’u rozpoczynamy odjechany, prawie 20-kilometrowy downhill, który znosi nas z poziomu 2000 na 300 metrów. Musimy przyznać, że zjazdy na Transalpie bardzo pozytywnie nas zaskoczyły. Słyszeliśmy że są one prowadzone głównie szutrowymi lub asfaltowymi duktami. Okazało się jednak że jest bardzo dużo wspaniałych, wymagających ścieżek, często kamienistych lub pełnych korzeni. Takie właśnie ścieżki dają nam najwięcej radości i pozwalają odrobić straty które z graniczącą z uporem konsekwencją generujemy na podjazdach.
Jak to zwykle bywa, po wspomnianych zjeździe zaczął się podjazd. Niby zaledwie 10-kilometrowy, ale różnica poziomów i zmęczenie sprawiają że taki podjazd może ciągnąć się spokojnie ponad 2 godziny. Właśnie ten podjazd był dla mnie największym kryzysem. Tempo siadło, mimo że Tomek miał znacznie więcej powera. Każdy obrót korbą wiązał się z takim wysiłkiem, jakbym za każdym razem od nowa ruszał rowerem pod górę. Z nieba lał się żar. Termometr w liczniku dobił do 40 stopni. Mękę co jakiś czas łagodzili tubylcy ustawiający się przy drodze z wężami i polewający gotujących się rowerzystów.
Gdy w końcu dojechaliśmy na górę rozpoczął się długi przejazd grzbietem. Sporo odcinków trzeba było pokonać "z buta", a nawet taszczyć rower na plecach. Organizatorzy zadbali, aby trasa nie była przesadnie łatwa. Gdy rozpoczną się poprzerywane krótkimi podjazdami zjazdy, mające doprowadzić nas do mety mamy się już poważnie na baczności. Zmęczenie daje o sobie znać, reakcje stają się opóźnione. Trasy prowadzące w dół są fantastyczne i dają masę frajdy, nie jedziemy jednak na maxa, bo teraz najważniejsze jest aby ukończyć Transalp. Na koniec w lejącym się z nieba żarze przejeżdżamy ostatni podjazd do Kaltern. Jesteśmy wykończeni, a czas przejazdy znów wydłużył nam się do ponad 8 godzin. Znów nie będzie czasu porządnie odpocząć przed kolejnym etapem.