Kolejna edycja The North FaceAdventure Trophy


W sobotę 29 kwietnia wystartował w Zakopanem jeden z najdłuższych i najtrudniejszych rajdów przygodowych w Polsce. The North Face Adventure Trophy 2006, bo o nim piszemy, miał w tym roku 320 km, a pokonanie go zajęło najlepszemu zespołowi 58 godzin.

W zawodach wystartowała rekordowa liczba zawodników. Blisko 200 śmiałków z 16 krajów przyjechało zmierzyć się z ciężką trasą, którą przygotowali organizatorzy. Na starcie pojawili się niezłomni Rosjanie, doświadczeni Szwedzi, Ukraińcy, Czesi, Słowacy, Norwedzy, Holendrzy, Węgrzy. Przed zawodami trwały spekulacje i wszyscy zastanawiali się czy którykolwiek polski zespół wciśnie się do pierwszej trójki. Patrząc na listę startową, nigdy w Polsce nie było tak mocnej obsady, więc rywalizacja zapowiadała się na najwyższym poziomie.

Ruszyliśmy o 10 rano z Równi Krupowej w Zakopanem. Najpierw bieg na orientację po ulicach Zakopanego. Turyści dziwnym wzrokiem patrzyli na nas, biegających i szukających punktów w stolicy polskich Tatr. Ufff, ostre tempo, jak zwykle na początku, potem będzie już wolniej. Powrót na Równię Krupową po plecaki i w góry na drugi etap czyli trekking wysokogórski. Kuźnice, Kalatówki, Przełęcz Kondracka, Kasprowy Wierch, Murowaniec, Krzyżne, Schronisko w Dolinie Pięciu Stawów, i w dół pod Wodogrzmoty Mickiewicza, Psia Trawka, Cyrhla, Zakopane. Wszystko to, w jedyne 8 godzin. I wreszcie przepak na kampingu pod Krokwią. Jemy cieple jedzenie, zmieniamy ubrania i na rower. Tu przynajmniej trochę odpocznę. Z taką pozytywną myślą wyruszamy na długi, ponad 100 km, odcinek rowerowy. Z Zakopanego musimy dojechać do Czorsztyna z zaliczeniem Gubałówki, Starych Wierchów, Lubania. Jazda na rowerze w nocy po stoku narciarskim z Tobołowa nie należała do najprostszych, w świetle czołówek. Ślisko, widoczność niewielka i bardzo stromo. Tam spotkaliśmy się z Czechami i z Salomon Adventure Team. Przynajmniej raźniej nam się jechało. Potem było trochę jazdy po płaskim, trochę po asfalcie. Najgorsze się zaczęło na samym końcu - podchodzenie na Lubań. Gdyby teraz ktoś mi zaproponował wycieczkę rowerową na ten szczyt, nie wiem co mu zrobię. I kolejny zjazd, tym razem z Lubania, doszczętnie zmasakrował nasze rowery. Moim partnerom skończyły się klocki w V-brakach, amortyzatory ledwo dyszały, łańcuchy wydawały różne dziwne dźwięki. Pod koniec odcinka rowerowego jedziemy do kamieniołomu gdzie musimy pokonać mosty linowe, a dwójka z nas musi wspiąć się na skałę. Po tym zadaniu pozostaje nam jeszcze dojechać do przepaku 2 nad zalewem czorsztyńskim. Tam czekają na nas kajaczki. Niestety, nie jest to nasza mocna strona. Przed zawodami nie zdążyliśmy przećwiczyć wiosłowania. Z wiatrem wijemy się na jeziorze zygzakami, o dziwo pod wiatr płyniemy prosto. W pewnym momencie orientujemy się że nie dostaliśmy kapoków, no super. Podpływa do nas na motorówce WOPRowiec i ze zdziwieniem pyta gdzie je mamy. Tłumaczymy się i za jakieś 10 minut już płyniemy w kapokach. Po wyjściu z kajaków nie było nam ciepło. Dość szybko zrobiliśmy przepak, zabierając rolki i plecaki na długi etap trekkingowy. Na rolkach przejechaliśmy 15 km na rundzie 3 kilometrowej w pobliżu zapory w Czorsztynie. Po tym dość miłym przerywniku rajdu wyruszyliśmy na trekking po Pieninach i Paśmie Radziejowej. Tak jak spodziewaliśmy się, ten 60 kilometrowy etap zajął nam całą noc i znów kawałek dnia. Po drodze przeprawialiśmy się na linach na drugą stronę Dunajca. Odnalezienie niektórych punktów kontrolnych w nocy było trudne, na zlokalizowanie dokładnego miejsca czasem poświęcaliśmy ponad godzinę, błąkając się tuż tuż obok punktu. Wszyscy na tym etapie mieliśmy kryzys, spanie było nie powstrzymania, dlatego w schronisku na Przechybie musieliśmy choć na chwilę zmrużyć oczy. 20 minut było dla nas jak 5 godzin snu. Ożywieni i wyspani, ruszyliśmy by dokończyć ten monotonny odcinek. Na samym końcu tego etapu czekało na nas kolejne zadnie - przeprawa na druga stronę jeziora czorsztyńskiego na tratwach zbudowanych z olbrzymich dętek. Niestety warunki atmosferyczne, silny wiatr nie pozwoliły wszystkim zespołom na takie przebycie drogi na drugi brzeg. Oprócz pierwszego zespołu, wszyscy płynęliśmy już na kajakach. Wysokie fale na jeziorze, mocny wiar spowodowały, że to zadanie nie było zbyt proste. Wyszliśmy z kajaków wymarznięci i przemoknięci. Ale myśl że do mety pozostał nam jedynie 65 kilometrowy etap rowerowy, bardzo nas podbudowała. Oczywiście na rowerach czekało na nas kilka niespodzianek, takich jak kilkukrotne pokonanie Białki, z wodowaniem po pas. Prąd w rzece chciał nam powyrywać rowery, ale nie daliśmy sobie...

Tak w skrócie wyglądała w tym moja przygoda na The Norh Face Adventure Trophy.

Tekst: Justyna Frączek, Zdjęcia: archiwum organizatora

Wyniki :

Masters

1. Speleo Salomon Team (Aga Zych, Artur Kurek, Piotr Kosmala, Remigiusz Nowak)
2. Salomon Adventure Team (Magda Łązcak, Paweł Dybek, Filip Pawluśkiewicz, Marek Giergiczny)
3. Poldim Salomon Navigator (Justyna Frączek, Paweł Moszkowiecz, Sławek Łabuziński, Mirek Szczurek)


Amator MIX

1. Davis Trezeta Adventure Team II ( Agnieszka Zawada, Sławomir Śliż)
2. ALVIKA TEAM (Maciej Moskwa, Marta Grzelak ? Moskwa)
3. KS Kanachar (Stanisław Kruczek, Aleksandra Maj)


Amator MM

1. Komandor Team Kraków (maciej Mierzwa, Maciej Dubaj)
2. ENTRE.PL Team (apweł Janiak, Szymon Ławecki)
3. napieraj.pl (Krzysztof Dołęgowski, Piotr Dymus)